donderdag 29 oktober 2009

Le Petit Prince deel 3


Alleen met het hart kun je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.

Aan alles komt een eind en, dat weet iedereen, met name aan heerlijke strandvakanties vol zand, zee, emmertjes en schepjes. En dan? Terug naar Nederland, zo fijn om weer thuis te zijn! Wat zal Ravez zijn ogen uitkijken in zo’n nieuw huis! Alles is anders, de bank, de stoel, het bed. Alhoewel, alles… pap en mam zijn er ook, gelukkig! En 's-avonds bij het slapen gaan ziet zo'n strandslaapkamer er wel weer heel vertrouwd uit. Misschien dan toch nog maar even het emmertje en schepje tevoorschijn halen?

Wat een contrast: Bangkok, vies en druk, maar lekker thais eten en heerlijk weer, en dan ’s-Hertogenbosch: gemoedelijk en herfst, familie en vrienden. Een enorme afstand tussen twee werelden die voor het gezin Matthijssen altijd onlosmakelijk met elkaar verbonden zullen zijn. Om die afstand te mogen overbruggen zal er voor de kleine Ravez eerst een visum gehaald moeten worden, en dat staat voor morgen op de agenda. Dan spulletjes pakken, taxi in en naar de luchthaven, om te gaan beginnen aan de reis naar Schiphol. Alles is goed gedaan, heel erg goed zelfs!

Zaterdagochtend zo rond 6 uur in de morgen wordt een lange periode van wachten en onzekerheid definitief afgesloten. Dan landt het vliegtuig, en zullen Jan, Marlies en Ravez gedrieën door de douane lopen en is er een nieuwe Bosschenaar bijgekomen. En wat voor één!
's-Hertogenbosch, 29 oktober 2009
Annemieke de Graaf

dinsdag 27 oktober 2009

Dinsdag, eerste week met zijn 3-en


Onze kleine, grote man, ligt weer in ons bed te slapen, zodat wij weer (heel) even tijd hebben voor onszelf. Het wordt steeds leuker. We gaan elkaar steeds meer begrijpen. Jan en Ravez worden steeds meer vrienden. Vandaag is hij wel 10 keer met papa van de glijbaan gegaan. Jullie begrijpen waarschijnlijk allemaal dat mama dat "echt" niet kan. En dan genieten de mannen volop.
Ook houden we alle drie enorm van rituelen. Alles gaat hetzelfde. Dat geeft rust en houvast. Ook werden we enorm geholpen door de tip van tante Lianne, negatief gedrag negeren, positief gedrag belonen. Dat werkt enorm goed.
Ravez is een grote waterrat, hij is niet bang. Liefst zit hij de hele dag in bad. Met een bekertje, een flesje water vullen en weer leeggooien. Naar speelgoed kijkt hij niet om. De waterflesjes zijn zo leuk! Maar we geven hem elke dag een beetje duplo, daar speelt hij wel mee. Bouwen met de blokken, met de beestjes, dat is favoriet. Hij blijft bang dat we zijn spullen afpakken. Dus hebben we zijn speelgoed allemaal op een stoel gezet waar hij bij kan en dan is het goed.
Vandaag hebben we een koffer voor hem gekocht. En een zonnebril! Tja die ging niet meer af. Wat is hij daar trots op. Zelfs vanavond toen het helemaal donker was, hij kon geen hand voor ogen meer zien, maar de bril bleef op! Uiteindelijk tijdens het eten ging deze af. Vanavond heeft hij voor het eerst spaghetti gegeten. We hebben hem nog niet zo zien smikkelen. Zeker omdat het van het bord van papa was, smaakte het nog lekkerder.
Gister zijn we met hem voor het eerst naar het speeltuintje gegaan van het hotel. Dikke pret, schommelen vindt hij fantastisch en kan niet lang genoeg duren. De speeltuin stelt niet zo veel voor. In Nederland zou al deze toestellen al lang zijn afgekeurd, maar het voorziet in een behoefte.
Ravez wordt steeds vrijer. Al blijft hij bang van vreemde (Thaise) mannen. We merken dat hij voor blanke mannen minder angstig is. Hij durft steeds verder weg te gaan van ons, maar komt hij onverhoop een vreemde man tegen, dan komt hij heel snel, angstig aangerend, of hij wordt achterna gezeten door een wilde hond!
Nieuwe kleren vindt hij ook reuze interessant. Hij gaat zichzelf dan echt bewonderen voor de spiegel. En er is niets leuker dan drukkers vast te maken en weer los.
We worden reuze verwend in het Marriott hotel, een fantastisch resort om in te verblijven, maar we kijken nu wel uit naar vrijdag avond, dat we weer naar huis vliegen.
We verheugen ons er op om iedereen weer te zien, maar de eerste 2 weken willen we echter nog geen bezoek. Jan en ik komen thuis, maar voor Ravez is alles nieuw!
Heel veel liefs, nogmaals dank voor alle sms-en, super fijn om reacties te lezen!
Dikke kus, Jan & Marlies & Ravez





zondag 25 oktober 2009

Zondag, zonnige dag!


Vannacht heeft onze zoon Ravez weer een nachtmerrie gehad, hij is dan ontroostbaar, heel verdrietig en boos... Na een dik kwartier huilen wordt hij dan rustig en valt uiteindelijk weer in slaap. Als een prinsje ligt hij tussen ons in, meneer dwars en Jan en ik ieder op een stukje bed wat nog over is gebleven! Vanmorgen werd hij heel vrolijk wakker, ontbijt ging vandaag een stuk beter dan gisteren. We leren al dat we tijdens het eten rust in moeten bouwen. Maar al het personeel geeft hem heel veel aandacht wat hij met een niehauw afdoet. Een pannenkoekje als ontbijt was echt smullen! Na het ontbijt het zwembad in:FEEST!!! Hij wordt steeds vrijer, papa nat spetteren is favoriet. We ontmoeten hier veel andere mensen die ook een Thais kind hebben geadopteerd, fijn om verhalen te horen en ervaringen te delen. Middagdut ging vanmiddag prima, met papa zijn telefoon in de hand viel meneer wel in slaap! We hebben hem na bijna 2 uur slapen rustig wakker gemaakt. Na de lunch hadden wij afgesproken met Eveline en Fred, onze huisgenoten bij de familie Pramote. We gingen shoppen. Ravez is dol op cola, wij hadden voor onszelf een beker cola gekocht, van Jan mocht hij ook een slokje. Maar als hij eenmaal iets heeft, dan kan hij er geen afstand meer van doen. Dus dat werd een drama, want een beker met ijs leegdrinken, dat vond ik niet zo goed idee. Oei opvoeden is soms best moeilijk!

Wij waren al snel uitgeshopt, want Ravez zijn humeur was compleet omgeslagen. Hij wou even niets meer. We hebben Eveline en Fred in het winkelcentrum achtergelaten en zijn met ons mannetje lekker naar het strand gegaan.

En dat werd een groot succes. Voor het eerst ging hij samen met papa naar de zee. Emmertjes water halen en dan bij onze ligstoelen leeggooien. Dat hebben ze wel een uur volgehouden. Daarna nog even het zwembad in, in bad en op naar het diner.

Dan gaat de trukkendoos open, Ravez voert zijn show op! Vette pret.
Na het eten gaan we nog even rennen op het gras, zodat hij extra moe is (wij ook!) Heerlijk met zo'n volle buik in 30C.

Dan op naar de live muziek, dansen samen met mama.
Tanden poetsen is ook niet leuk, we proberen het, soms gaat het heel goed en soms zijn we na 3 x borstelen klaar.

Nu ligt ons mannetje weer als een roosje te slapen. En ben ik voor het eerst van de kamer af. Best spannend!

We zijn heel blij met Ravez en kunnen ons een leven zonder hem niet meer voorstellen. Maar we zijn ook heel blij dat we nog zoveel tijd thuis samen hebben want die hebben we wel nodig.

Dank voor alle lieve reacties, mails smsen!

Veel liefs, Marlies



zaterdag 24 oktober 2009

Zoals beloofd









Zoals beloofd nieuwe Foto's van Ravez,
Ik had een heel verhaal geschreven maar die K!$^&&* computers hier in Thailand willen niet helemaal meewerken. Ik moet het internet cafe uit want het sluit hier om 1000 uur.
Met ons gaat alles goed en we gaan zo lekker slapen.
Morgen misschien meer
Weltrusten
Jan


vrijdag 23 oktober 2009

Eindelijk bericht uit Thailand



Jan en Marlies en kleine Ravez




Hallo Lieve Mensen,






Nu eindelijk een berichtje uit Thailand. We zitten nu in Hua Hin in een prachtig resort en hebben eindelijk internet. En ik hoop dat ik straks nog wat foto's kan plaatsen. We zijn enorm blij met onze kleine man Ravez. Het is een heerlijk mannetje. In eerste instantie moest hij niets van mij weten ( Jan ). Maar vandaag was een hele ommekeer. Hij roept de hele tijd papa. En vanavond mocht ik hem zelfs optillen!!! Ja dat is heel wat voor mij. Hij hing aan Marlies als Zwaan kleef aan.



Ravez heeft moeite met nieuwe mensen om hem heen. Maar vandaag gaat het een stukje beter. Hij draait iedereen om zijn vingers met zijn enorme bruine kijkers en zijn enorme smile. Hij heeft heel zijn bordje leeg gegeten en zoals de laatst drie dagen weer een leuk bedritueel veroorzaakt. Maar nu ligt hij als een prinsje in het grote bed te slapen. Papa en Mama kan hij al noemen en ook praat hij ons steeds na. Tussendoor praat hij wat thaise woordjes zoals Nie Houw ( of zoiets )en dat betekend nee.



Het is echt een pracht kereltje die nog vele harten gaat veroveren in Nederland.



Vandaag zijn we aan het strand geweest en heeft hij voor het eerst met emmertjes en schepjes en vormpjes in het zand gespeeld. Vanavond zijn we lekker Thais gaan eten. Hij heeft zoveel dingen nog niet gedaan in zijn leventje. Ik ben erg blij dat wij hier verandering in aan kunnen brengen.


Ravez is blij met de kleinste dingen. Doppen van flessen, Kaartjes van nieuwe kleren, kassabonnen, stickers overal afhalen en van Nijntje en van zijn grote liefde het konijn.( dit hadden wij al naar thailand opgestuurd.)
Ik ga er voor vandaag een eind aan breien want de internetshop stopt om half tien.
Morgen gaan we weer een stukje schrijven en dan ook met meer foto's.
Ik weet dat ik niet zo goed kan schrijven als mijn voorgangers maar die hadden dan ook geen foto's van onze kleine Ravez.
Woravet wordt uitgesproken als Woravez met de nadruk op ravez. Dus daarom zijn we op zijn naam gekomen.
Lieve mensen tot morgen.
groeten uit een zeer warm en vochtig Thailand
Jan







woensdag 21 oktober 2009

Le Petit Prince deel 2


Vanochtend vroeg weer even kort met de nieuwbakken ouders gesproken om te vragen hoe de dag van gisteren is verlopen. Hierbij een kort verslagje van deze spannende dag.


De Boardmeeting is achter de rug, Jan en Marlies zijn goedgekeurd. Dat wisten wij allemaal natuurlijk allang, daar hebben wij geen Boardmeeting voor nodig! Maar leg dat maar eens aan die Thaise mensen uit...

In ieder geval, Ravez eet, slaapt, poept en lacht als een echt mannetje, hij is pieter en bekijkt de wereld met een serieuze snoet. Af en toe een grote schaterlach met papa Jan, maar ook wel heel graag bij moeder Marlies. Mannen zijn nog een beetje eng, vooral als ze zo groot zijn, maar vrouwen zijn heel fijn. Zoals ik al zei: een echt mannetje!


Dromen doet hij ook, veel en de hele nacht lang, op zn kop in het bedje. Pap en mam doen geen oog dicht, maar dat is nu nog niet erg want door al die adrenaline die een roze wolk afgeeft kom je de dag wel door.


Oja, en voor wie zich afvraagt waarom ik deze berichtjes op de blog plaats: Jan en Marlies kunnen niet bij hun blog omdat de internetcafe's alleen maar computers in het Thais hebben, vandaar dat ze mij hebben gevraagd zo af en toe een berichtje te plaatsen.


Over een paar dagen vertrekt het gezin Matthijssen naar het strand van Hua Hin, vanuit hun hotel zullen zij foto's en meer op hun blog plaatsen.



's-Hertogenbosch, 21 oktober 2009

Annemieke de Graaf




dinsdag 20 oktober 2009

Le Petit Prince


Zoals waarschijnlijk alle mensen die Jan en Marlies gedurende de afgelopen jaren van dichtbij hebben meegemaakt heb ik gisteren en vandaag de gehele dag bij mezelf gedacht: "je zult maar in Thailand je zoon gaan halen". Wat een power gaat er van die gedachte uit! Zou die kleine prins ooit beseffen hoeveel levens hij op een positieve manier raakt, simpelweg met zijn bestaan? Waarschijnlijk nooit, en da's maar goed ook! Als jong mens moet je niet aan dat soort dingen hoeven denken.

En vanmiddag ging mijn telefoon, en had ik ineens Jan aan de lijn, en ineens was Thailand heel dichtbij. Het is er warm, zei Jan, en vochtig, heel vochtig! Zo'n 30 graden, en dat om 11 uur 's-avonds. Gisteren waren zij beiden bij het kindertehuis geweest, en had iedereen gehuild. Woravet het hardst en het langst, zo'n anderhalf uur aan 1 stuk door! Dat getuigt van doorzettingsvermogen, en een groot stembereik. Een zanger in de dop wellicht?
Deze ochtend zijn de nieuwbakken ouders hun zoon definitief gaan halen, voor altijd, nooit meer terugbrengen. En nu ging het ineens een stuk soepeler, niet meer huilen, maar vol verwondering mee met deze grote mensen, nieuwe kleertjes, nieuwe speeltjes, en als klapper: een gezin! Om bij te horen en mee te leven, om te knuffelen, te zoenen en te ravotten, te lachen, soms misschien een beetje huilen (hoort er bij hoor, doen we allemaal), met een toekomst vol vriendjes, vriendinnetjes, studies, liefdes, alles alles alles!!

Zo werd hij geboren uit het hart van Jan en Marlies: de kleine prins

En zijn liefhebbende ouders noemen hem:

RAVEZ

Welkom lieve jongen.


's-Hertogenbosch, 20 oktober 2009
Annemieke de Graaf

vrijdag 16 oktober 2009

Klaar voor vertrek!

De koffers staan gepakt in de gang, handbagage, camera en buggy. We zijn helemaal klaar voor vertrek!

Gisteravond onze (voorlopig) laatste spontane actie gehad. We werden uitgenodigd door Annemieke en Rene, om met hun gezellig een hapje te eten. Het was helemaal super, fantastisch lekker eten, mooie wijnen en we kregen nog een cadeautje mee ook. Een shawl en bij passende muts. Want Woravet heeft het natuurlijk straks heel koud als in Nederland aankomt.

Vanochtend een paar uur eerder wakker dan gebruikelijk, mmm hoe zou dat nu komen??? Een lichte spanning in de onderbuik, gelukkig is deze niet de hele dag aanwezig, maar hij komt en gaat. We vertrekken op tijd naar Schiphol, de herfstvakantie start en we verwachten wel wat drukte op de A2. Liever daar een paar uurtjes vervelen, dan gestrest in de auto.

Wij zijn heel blij met alle kaarten, smsjes en mails. Het is zo fijn dat iedereen zo meeleeft, super bedankt!

We gaan proberen jullie vanuit Thailand op de hoogte te stellen, we hebben er super veel zin in en gaan vooral veel genieten. Ik hoop maar dat Woravet dol is op knuffelen, want daar heb ik wel heel veel zin in!

Veel liefs, Jan en Marlies

dinsdag 13 oktober 2009

Nieuwe foto's van Woravet









Vandaag gebeld door Wereldkinderen. Het officiele dossier is binnen, met nieuwe foto's.


Ze zijn prachtig!!!

Wat krijgen we toch een knap kind, we zijn al zo trots op hem.

Veel kijkplezier.

zondag 11 oktober 2009

Leuk, druk, spannend, bijzonder

Wat is dit een bijzondere tijd. De tijd vliegt voorbij! Het is hectisch, leuk, nieuw, emotioneel.

Heel speciaal om te ervaren hoe iedereen meeleeft! Zo warm, Jan en ik waarderen dat enorm. Helaas ontbreekt het ons aan tijd om op alle mails, sms-jes, kaarten te reageren. Maar weet dat we alles lezen. Ook de reacties op onze blog zijn leuk.

Dinsdag hoorden we dat we definitief gaan. Nu zijn we druk bezig om alle puntjes op de i te zetten. Vanochtend hebben mijn ouders mee geholpen met klussen. Kleding uitzoeken, wat nemen we mee?



Vanmiddag kregen we een super leuke verassing op onze golfclub, de Pettelaaar. We kregen een echte mini golf set, bovendien is onze zoon de eerste junior member van de Bogey man (dit is een vrijdagavond vrienden golf club).




Gek gevoel, laatste week thuis, vanaf volgende week gaat ons leven er voor altijd heel anders uitzoen. Woravet, we komen er aan!


maandag 5 oktober 2009

HOERA, HOERA, HET IS ZOVER!!!!


Vanochtend het verlossende telefoontje gehad:


Onze zoon heet Woravet Arsanok!


Hij is geboren op 25 april 2007. Op dit moment woont hij in een kindertehuis in Bangkok. Het is een gezonde vrolijke, sociale, actieve jongen. Hij speelt graag met de kinderen in de groep.


Als alles volgens planning verloopt, dan vertrekken we waarschijnlijk eind volgende week al!


We zijn erg blij, hieper en eufoor! Helemaal in de wolken! En zijn erg trots op onze prachtige zoon.
Nu krijgen we zeer drukke hectische weken, plots een hoop te regelen. Gelukkig krijgen we op ons werk veel medewerking, dat is heel fijn.


vrijdag 2 oktober 2009

Wachten, wachten en wachten

Vanochtend contact gehad met Wereldkinderen, helaas er is nog steeds geen nieuws. In Thailand wordt hard gewerkt, dhr. Pramote de contactpersoon voor Wereldkinderen, doet erg zijn best. Maar we weten nog steeds niets....

In juli hebben wij onze reisbijeenkomst gehad, samen met nog 3 andere stellen. 1 Stel heeft het voorstel ontvangen en zij mogen 16 oktober afreizen. Een ander stel, die al in mei gematched zijn, wachten ook nog steeds op hun voorstel.


In adoptieland is niets zeker, we hopen natuurlijk dat we maandag gebeld worden, maar het zou ook zomaar nog eens een paar maanden langer kunnen duren, als hij maar wel met ons carnaval kan vieren!